تاریخچه آئین خیمه‌سوزان طاقانک

درباره تاریخچه خیمه‌گاه حضرت ابوالفضل(ع) شهرطاقانک براساس گفته‌های ریش‌سفیدان اینطور آمده است:

«از زمانی که خاطرات کودکی را به یاد داریم این آئین در طاقانک انجام می‌شده است و تاریخی حدود صدسال را می‌توان برای آن تخمین زد.»

نحوه اجرای این مراسم درابتدا به شکل امروزی نبوده و طبق گفته‌ها یک سیاه چادر از عشایری که در اطراف طاقانک ساکن بودند به امانت گرفته می‌شده و در روز عاشورا این چادر به یاد خیمه‌های امام حسین(ع) برافراشته می‌شد. مقداری خار و خاشاک و هیزم در زیر خیمه‌ها ریخته می‌شد و پس از آن که هیئت‌های سینه‌زن و زنجیرزن که از مسجدجامع و امامزاده دومعصوم(ع) طاقانک حرکت کرده‌اند به محل نصب خیمه‌ها می‌رسیدند با شور و حال خاصی به عزاداری می‌پرداختند. هیزمهای زیر خیمه را آتش می‌زدند و سیاه چادر را از روی آتش برمی‌داشتند تا آسیبی به آن نرسد. پس از پایان مراسم، خاکسترهای حاصل از سوختن هیزمها را برای تبرک برمی‌داشتند.

درسال 1353 توسط چند تن از خیرین چادری خریداری شد تا جایگزینی برای سیاه چادر باشد. سه سال بعد یعنی در عاشورای سال 1356 آقای امام‌قلی رفیعی فرزند مرحوم قارداش پارچه‌ای تهیه و آن را بصورت خیمه دوخته و در روز عاشورا در کنار چادر بی نیت سوزاندن و گرفتن حاجت خود نصب می‌کند. طی سالیان بعد تعداد خیمه‌ها افزایش می‌یابد و دیگر مردم نیز در اینکار شریک می‌گردند و به این شکل هرساله تعداد خیمه‌ها افزایش پیدا کرد. درحال حاضر تعداد خیمه‌های نصب شده به هفتصد خیمه می‌رسد.

تعداد قابل توجهی از عاشقان اهل بیت در این خیمه‌گاه حاجتشان برآورده شده است.